Her seferinde aynı  şeyleri anlatıyor, yaşıyor, görüyor ve aynı şeyden bıkıyordu. Asa hâlâ  tepesinde dikili duruyor.

 Bir cümle oluşturamayacak kadar dağınık kelimelerim.

 Sevdiğim müziği dinlemekten vazgeçmeyip, merak ettiğim filmi kısık sesle izlerken konuşulanları tahmin etmeye çalıştığım zamanlar oldu. Evet.

 "Doğruluğun her anı için, yaşamda kargaşa var."

her ne kadar bosluga bakarsan bak işte, mutlaka oradan sana bakan gözü görceksin.

 Sanki bana aitmiş gibi. Peh.

 ya koymayın su fotoyu gülme krızıne gırıyorum yemın ederım ya off küçük ibo 

zorladım kendimi,bitmiş.başarmışım.işte bu beni gerçekten boşluğa yakın hissettiriyor.

zahmet olmazsa fotonu degıstırır mısın

düşünmüyorum şimdilik.