Bir Necip Fazıl klasiği ile karşınızdayım. Edebi kişiliği şu yana şiirlerin muhtevasınadır sözüm. Konu alacağım söz ise şudur:

''Kişi başım var diye övünmesin secdeye varmayan baş, baştan sayılmaz.''

Bu söz ilk bakışta retorik mânâda kulağa hoş gelebilir lâkin sözün anlamı biraz irdelendiğinde dehşet verici bir hakaret göze çarpacaktır. Bu hakaret '' İmân etmeyen kafasızdır'' şeklinde ortaya konulabilir.Tabii üstâd bunu edebi (!) bir dille yaptığı için ayıla bayıla okuruz. Fakat bu dizenin müthiş bir negatif ayrımcılık içerdiğini görmek zor olmasa gerek.

Ayrıca NFK bu sözle ilimi, fenni, bilimi, felsefeyi yok saymış ve asıl ''baş''ın secdeye yatan baş olduğunu söylemekte duraksamamıştır. Esasen bu yorum NFK'nın kötü bir dindar olduğunun da göstergesidir. Zirâ İslam dininde ilim ve fen son derece mühim bir yerdedir.

Ve benim NFK'ya cevâbım ise şudur:

Secdeye yatarsa baş, gökyüzü de kapanır

Korkma Necip Allah seni yüzünden de tanır

Secdeye yatarsa baş, gök yine baki kalır,

Kork ey imansız, Allah kulunu iyi tanır....

 Allah belanı vermiş daha ne konuscaz senle 

 by

 senın sözünde güzelmiş gardaş

Secde edenin açılır kalp gözü,

Yeri de görür, göğü de.

Mesele kalpte, budur işin özü;

Görmek sana kalmış, çare sende.

 cuzzz 

 Sen kimsin la Necip Fazıl'a cevap falan veriyosun.

 biri şu çoçuğu alsın ya yetti artık

Sen ateist değilmiydin?